Rivâyete göre, şöyle demiştir: Bir kere Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'in huzûruna bir kadın gelmişti. (Avdet ederken) Resûlullah kadına (tekrar) mürâcaat etmesini emîr buyurmaları üzerine, kadın sanki Resûlullah'ın vefâtından kinâye ederek: - Ya ben gelir de seni bulamazsam? diye sordu. salla'llahu aleyhi ve sellem: - Şâyet beni bulamazsan Ebû Bekr'e mürâcaat et! diye cevâb verdi.

"Resûlullah salla'llahu aleyhi ve sellem'i (ilk) gördüğümde onun berâberinde (ilk müslüman olarak) beş köle, iki kadın, bir de Ebû Bekr'den başka kimse yoktu" dediği rivâyet olunmuştur.

Şöyle dediği rivâyet olunmuştur: Bir kere ben, Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'in yanında oturduğum sıra, bir de Ebû Bekr'in elbîsesinin eteğini dizkapakları açılıncaya kadar toplayarak (telâşla) geldiği görüldü ve Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem bize: - Herhalde arkadaşınız birisiyle çekişmiş olacak, buyurdu. Sonra Ebû Bekr gelip selâm verdi. Ve: - Yâ Resûla'llah! Benimle Hattâb-oğlu arasında bir münâzaa vuku' buldu. Fakat bu münâkaşada ben Ömer'e tecâvüz etmiştim. Sonar pişmân oldum da Ömer'den kusûrumun affını diledim. Fakat Ömer imtinâ' etti. Ben de huzûrunuza geldim, dedi. Bunun üzerine Resûlullah üç kere: - Allah seni mağfiret etsin yâ Ebâ Bekr! buyurdu. Sonra Ömer de bu dargınlıktan nedâmet ederek ve Ebû Bekr'in evine giderek: Ebû Bekr burada mı? diye sormuş. Ev halkı: Hayır, burada değil, diye cevap vermeleri üzerine Ömer de Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'in huzûruna geldi. Ve ona selâm verdi. Bu sırada Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'in sîmâsı (nın rengi) değişmeğe başladı. Hattâ Ebû Bekr (Resûlullah'ın Ömer'e itâb etmesinden) korktu da iki dizi üzerine çökerek iki kere: - Yâ Resûla'llah! Vallahi bu işde ben Ömer'den ziyâde ileri gitmişimdir, dedi. Bunun üzerine Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem (hepimize hitâb ederek): - Şüphesiz ki, Allah beni size Peygamber göndermişti. Bunu size teblîğ ettiğimizde hepiniz beni yalanlamıştınız da (Nübüvvetime yalnız) Ebû Bekr inanmıştı. Ve uğrumda canını, malını fedâ etmişti, buyurdu. Sonra Resûlullah iki kere: - Şimdi Ashâbım! Siz, (bu azîz) dostumu bu nisbetiyle, ve bu husûsiyetiyle bana bırakırsınız değil mi?. buyurdu. (Râvî Ebü'd-Derdâ' der ki:) Ebû Bekr hakkında izhâr olunan bu ta'zîm üzerine ba'de-mâ onun hatırı için incitilmedi.

Rivâyete göre, Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem Amr'ı, Zât-ı Selâsil (gazâsı için teçhîz olunan) asker üzerine kumandan nasbedip göndermişti. Râvî Amr der ki: (Bu gazâdan döndüğümüzde) Resûlullah'ın huzûruna girdim. Ve: - Yâ Resûla'llah! Ashâb içinde size en sevimli kimdir? diye sordum. Resûlullah: - Âişe'dir! buyurdu. Ben: - Erkeklerden kimdir? dedim. Resûlullah: - Âişe'nin babası! buyurdu. Ben: - Sonra kimdir? dedim. Resûlullah: - Ömer İbn-i Hattâb buyurdu. Sonra Resûlullah bir takım ricâlin adlarını saydı. (Amr İbn-i Âs der ki: Resûlullah beni en sonraya bırakır korkusiyle sustum da başkalarını sormadım).

Rivâyete göre: Bir kere Resûlullah salla'llahu aleyhi ve sellem: - Kim ki giydiği libâsını kibirlenerek (yerde) sürüklerse, Kıyâmet gününde Allah ona rahmet nazariyle bakmaz, buyurmuştu. Ebû Bekr: - Yâ Resûla'llah! Benim libâsımın iki tarafından birisi -ben onu sürünmekten korumazsam- muhakkak yerde sürünür! (Ne buyurulur?) diye sordu. Resûlullah salla'llahu aleyhi ve sellem de: - Sen kaftanını sürüklemeyi kibirlenerek işler değilsin! diye cevap verdi.