سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا ۚ يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ ۚ قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللهِ شَيْئًا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًا ۚ بَلْ كَانَ اللهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا
Bedevilerden (cihattan) geride bırakılanlar sana; "Bizi mallarımız ve ailelerimiz alıkoydu (meşgul etti). Bizim için (Allah'tan) bağışlanma dile" diyecekler. Onlar kalplerinde olmayanı dilleriyle söylerler. De ki; "Eğer (Allah) size zarar vermeyi veya fayda sağlamayı isterse, (buna karşı koymak için) kim Allah'tan sizin için bir şeye (güce) sahip olabilir?" Bilakis, Allah yaptıklarınızdan haberdardır.
(48.Fetih Suresi 11.Ayet)

Rivâyete göre şöyle demiştir: Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem bir müfreze hazırlayıp Ensâr'dan birisini (Abdullah İbn-i Huzâfe'yi) komutan ta'yîn ederek göndermişti. Ve mücâhidlere, komutanlarına itâat etmelerini emretmişti. (Her nasılsa yolda) emîr, maiyyeti (nin bâzı harektleri)ne sinirlenerek: - Resûlullah size, bana itâat etmenizi emretmedi mi? diye sordu. Onların da: - Evet emretti! demeleri üzerine: Haydi bana odun toplayınız! dedi. Mücâhidler odun topladılar. Bu def'a da: Odunu ateşleyiniz! emrini verdi. Mücâhidler odunu yakınca da: - Bu ateşe giriniz! diye emretti. Şimdi (askerin bir kısmı) girmeğe hazırlanmışlardı. Fakat öbür kısmı onları tutarak: - Ne yapıyorsunuz? Biz, ateşten Resûlullah(ın himâyesin)e sığınmış kimseleriz! di(yerek onları önle)yorlardı. Onlar bu muhâvereye devâm ederken nihâyet ateş söndü. Komutanın da sinirleri yatıştı. Bu vâkıa Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'e irişince: - Eğer mücâhidlere bu ateşe girselerdi kıyâmet gününe kadar ateşten çıkamazlardı. (Çünkü âmire) itâat, ma'kul ve meşrû' olan emirler hakkındadır! buyurdu.
(Buhari \ HUNEYN SEFERİ \ Âmire itâat)

Binmişiz bir hayvana yolumuz ya Allah'a ya da ahıra!
(Barış Muçe)

طَلَعَ : Yükseldi, doğdu, (... üstüne) çıktı

الجَلِيلُ  El-Celîl  Detaylı Bilgi