Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'in zevcesi Âişe radiya'llahu anhâ'dan rivâyet edildiğine göre, Resûl-i Ekrem Ramazan'dan aşr-ı ahîrde i'tikâf ederdi. Bu âdet-i seniyelerine Allah'ın, Habîbi'ni vefâta da'veti zamânına kadar devâm etmiştir. İrtihâl-i Nebevî'den sonra Resûlullah'ın zevceleri i'tikâf etmişlerdir.

Şöyle dediği rivâyet edilmiştir: Resûlullah salla'llahu aleyhi ve sellem mescidde (i'tikâfta) iken başını hücreme sokar (ve eğer) di; ben de saçını (hâiz olduğum halde) tarardım. Bu muhakkaktır. Yine Resûlullah i'tikâfta iken odama girmezdi. Yalnız (abdest bozmak gibi beşerî) bir ihtiyac üzerine girerdi.

Rivâyet edildiğine göre Ömer, (Ci'râne'de) Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'den: - (Yâ Resûla'llah)! Mescid-i Haram'da bir gece i'tikâf etmeği câhiliyet (zamânın) da nezretmiştim; (ne buyurulur?) diye sormuş. Resûlullah: - Nezrini îfâ et! buyurmuştur.

Rivâyet edildiğine göre, Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem (bir sene) Ramazan'ın aşr-ı ahîrinde i'tikâf etmek istedi. Mescidde itikâf etmek istediği mahalle vardığında (üç) çadır kurulmuş olduğunu gördü. (Bunlar:) Âişe çadırı, Hafsa çadırı, Zeyneb çadırı idi. Resûlullah: (- Bu çadırlar da nedir? diye sorup Ezvâc-i Tâhirât'a âid olduklarını öğrenince:) - Bu yaptıklarını birr ü tekvâ maı zannederler? buyurup sonra geri döndü. Ve i'tikâf buyurmadı. Tâ Şavvâl'in aşr (-i evvel) inde i'tikâf eyledi.

Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem'in zevcesi Safiyye radiya'llahu anhâ'dan rivâyet olunduğuna göre, Resûlullah salla'llahu aleyhi ve sellem Ramazan'ın aşr-ı ahîrinde mescidde i'tikâfta iken Safiyye (Hazretleri) Resûl-i Ekrem'i ziyâret etmişti. Bir saat nezd-i Peygamberî'de görüştükten sonra avdet etmek üzre ayağa kalkmış, Resûlullah da onu menziline geçirmek üzere onunla berâber kalkmış. Ümm-i Seleme'nin odası önündeki mescid kapısına geldiğinde Ensâr'dan iki kimse oradan (acele) geçmişti de Resûlullah salla'llahu aleyhi ve sellem'e selâm vermişlerdi. Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem bunlara: - Acele etmeyiniz, durunuz! Yanımdaki kadın, Safiyye bint-i Huyey'dir, buyurdu. Bu iki Ensârî zât: Yâ Resûla'llah! Biz Cenâb-ı Hakk'ı, (Resûlünün lâyık olmıyan bir harekette bulunmasından) tenzîh ederiz, dediler. Ve (Resûl-i Ekrem'in Safiyye'nin ta'yîn-i hüviyetine mecbûriyet his etmesi), bunlara ağır geldi. Bunun üzerine Nebî salla'llahu aleyhi ve sellem: - Şeytan, insa(n vücûdü) nde (deverân eden) kan mesâbesindedir. Ben, sizin (temiz) gönüllerinize Şeytanın (kötü) bir şübhe atmasından haklı olarak korktum, buyurdu.